Zaczarowana tajemnica

Co jakiś czas przeglądam bloga, żeby zobaczyć/przypomnieć sobie co tam u mnie było. W między czasie przeglądam blogi tematyczne i tak czytam, i czytam, i czytam. A rzeczy, które nie powinny czekać - czekają. W ostatnim czasie miałam dużo do roboty. Sesja oficjalnie już u mnie rozpoczęta, a więc i czas zacząć przygotowywać się do licencjatu. Pomimo, że dopiero jestem na II roku, to już czuję, że pisać nie będzie łatwo. O najwspanialsza szkoło! Jak cudownie, ze ustanowiono pisanie licencjatu w grupach! Gdyby ktoś myślał, że ja tak na serio.. Nie. Dla mnie to najgorsza rzecz jaka mnie czeka.. praca w grupie.. brrr.. na samą myśl mam gęsią skórkę. Nigdy nie lubiłam działać z kimś. Będę tego przeciwnikiem chyba do końca życia. Wiadomo, pomoc przy pracy jest miła, ale nie gdy się jest ocenianym za to. Jeden zrobi więcej, drugi mniej, a koniec końców ktoś nie robiąc nic - spije całą śmietankę. Wycinka drzew na opał? Przygotowanie razem obiadu? Oczywiście! Przecież sama planuję wspólne życi...

Bardzo długo zastanawiałam się czy zacząć nowego posta, do teraz nie wiem czy dobrze, że zaczęłam. Podchodzę do tego kolejny raz i za każdym razem próbuję, aby wyszło coś mega. Żebym się nie śmiała sama z siebie co ze mnie za idiotka. Że staram się być wyjątkowa pisząc bloga. Nie zauważając, że dla wielu jestem najwspanialszą i niepowtarzalną na świecie osobą. Po raz kolejny otworzyłam teczkę. Po raz kolejny mam jakiś pomysł, którego być może nie zrealizuję. Być może boję się, że efekt mnie nie zadowoli.. Nie wiem. Nie wiem nawet czy chce spróbować znów wziąć ołówek do ręki i dać się ponieść wodzom wyobraźni. Znów otworzyłam teczkę. Wiecznie ją otwieram i zamykam. Wiecznie rozpamiętuję i wspominam. Ale niczego nie żałuję. Totalnie niczego. Każda kartka, każdy mój bazgroł to część mojej duszy i mojego życia. Z każdą kreską na tych wielu kartkach mam wiele wspomnień. Choćby to, gdy poszłam jeść kolację, a mama dorysowała wisiorek-serduszko. Nie miałam w planach w ogóle rysować żadnego...